اسماعیل شهیدی

از جمله فرزندان راستین امام انقلاب (رضوان الله تعالی علیه) راد مردی است با نام اسماعیل و شهرت با مسمی شهیدی، او در تاریخ ۱۳/۷/۱۳۴۳ در محله قصرالدشت تهران در خانواده ای عمیقا مذهبی و بی تکلف، پای به عرصه گیتی نهاد، دوران نوجوانی را همراه با حیات انقلاب اسلامی سپری نمود شور انقلاب شمع وجودش را پر فروغ نمود، تا آنجا که بار ها تا حد شهادت پیشرفت، او رشته ی برق را در هنرستان شهید بهشتی گذراند و هم زمان از جبهه درس حضور پر صبابتش را در سنگر سپاه پاسداران و جبهه های نبرد حق علیه باطل به عرصه آورد پرواز بلند روح برادرانش مجید و مهدی شهیدی، گام های استوارش را در پیمودن راه شهیدان مستحکم تر نمود تا آن جا که حتی قطع شدن پایش از زانو که به لطف خدا و تلاش چند دکتر بسیجی پیوند زده شد اما باعث خشک شدن آن پا گردید خللی در ایمان سرشار او پدید نیاورد از آن به بعد فعالیت او در عرصه های مخابراتی راه کاری بهتر برای خدمت بیشتر به سربازان امام زمان (عج) بود، تا این که در منطقه عملیاتی ناو مورد بی رحمانه ترین وجه جنگ یعنی مصدومیت با گاز های شیمیایی (عامل خون) قرار گرفت. طبع بلند و آثار خفیف این جراحت در ابتدا خیلی او را از پای نینداخت با پیشنهاد مادر شهید پرورش در سال ۱۳۶۶ با خواهر شهید، حسین سنگرگیر وصلت می نماید، روح زیبای زندگی ابعاد وسیع تری از جهاد فی سبیل الله را در او تقویت نمود چه که با وجود پیکری رنجور از زخم های جنگ در سال ۱۳۶۷ با موفقیت چشم گیری رشته ارزشمند (هوافضا) را در دانشگاه امیرکبیر قبول می گردد و چه سخت است برای یک جهاد گر، یاری نکردن تن زمینی متناوبا هر ۲ یا ۳ ماه یک بار در بیمارستان بستری و از درد های عدیده درون (سرطان خون) له خود می پیچید، تا آن جا که در زمان تولد پسرش مهدی هم نام برادر شهیدش و مولای نجات بخشش، از فرط بیماری در کشور آلمان بستری شده بود و چهره ی فرزند ۲ ماهه اش را در مراجعت از سفر می بیند، او شش ماه بعد وقتی آلودگی سم دشمن اسلام ناب و این مرز بوم، تمامی بدن مطهرش را فرا گرفته بود در کشور انگلیس، دور از وطن و خانواده غریبانه در تاریخ ۲۱/۹/۶۸ طعم شیرین ترین روزی الهی (شهادت) را چشید و به لطف حق منزل در قرب حق و امام شهیدان گرفت، پیکرش پس از طواف مرقد رهبر و مولایش امام خمینی (ره) بر شانه های دیگر سربازان گمنام امام در قطعه ۲۴ گلزار شهیدان بهشت زهرا (س) و در همسایگی دو برادر شهیدش، در تاریخ ۲۵/۹/۶۸ به خاک سپرده شد. اسماعیل شهیدی در ایام بیماری آنگاه که از درد حتی توان پیچیدن به خود را نداشت، با تیمم، نماز عاشقانه اش را اول وقت به جا می آورد، در اوج فشار درد ، تنها نام مقدس یا زهرا (س) را بر زبان می آورد وجه دیگر او تقید به حکم امر به معروف و نهی از منکر بود که همواره با افراد لاابالی و مزاحم نوامیس مردم برخورد می نمود و چه موفق بود که حتی زمانی که با عصا از محله عبور می کرد، هیچ عنصر نامطلوبی جرات حضور نداشت، دیگر خصیصه ی ایشان ولایت پذیری بود چنان چه در زمان بستری بودن در آلمان که همزمان با خلع منتظری از قائم مقام رهبری و اتهامات ناروا به مقام امام (ره) گردیده بود، ایشان با توجه به دور بودن جمع جانبازان از حقایق مطلب در کشور، آن چنان با صلابت و متعهدانه تقید و سر سپردگی خود را به ولایت ناب و شخص رهبر نشان داد که یک انسان ولایی در اوج ایمان و معرفت می تواند از خود بروز دهد. حضور در عرصه های سیاسی و اجتماعی را با شرکت مستمر و جدی در صفوف نماز جمعه حفظ می نمود، عیادت از جانبازان در آسایشگاهی از جمله برنامه های مستمر و بدون وقفه ایشان بود و چنان چه در نامه ای به یکی از دوستان خود نگاشته است.