علی ابراهیمی

علی ابراهیمی در پنجم شهریور سال 1336 در خانواده ای مذهبی در تهران متولد شد. از همان بچگی از هوش استعداد خاصی برخوردار بود و همواره نشانه های نبوغ و استعداد در وی نمایان بود. بعد از گذراندن تحصیلات ابتدایی و دبیرستان در رشته ی زیست شناسی دانشکده ی اراک قبول شد. او دانشجوی سال چهارم زیست شناسی بود و در سال 1357 که انقلاب به پیروزی رسید و به دنبال آن دانشگاه ها تعطیل شد بیش از 25 واحد به پایان تحصیلات او مانده بود. در دوران تحصیل به فعالیت های سیاسی و بیداری دیگر هم کلاس هایش علاقه ی زیادی داشت و پس از تعطیلی دانشگاه ها فعالیت های خود را گسترده کرد، زیرا او همیشه انتظار چنین روزی را برای تحقق بخشیدن به افکار متعالی خود داشت. به علت استعداد و تبحر فوق العاده ای که در بسیاری از کارها داشت همیشه به او پیشنهادهای گوناگونی با مبلغ گزاف می کردند ولی او همیشه پاسخ منفی می داد زیرا بی ارزش و پوچ ترین چیزها در نظر او مقام و مادیات بود. او معتقد بود که وظیفه ی خطیری به عهده ی او و همه ی مردم است و باید دینی را که انقلاب و شهدای گران قدر آن به گردن او و مردم دارند ادا کرد. او قبل از شهادتش مسئول بهداری سپاه پاسداران بود و خدمت خود را صادقانه انجام می داد و حقوق مختصری را که می گرفت به خرید دارو و کتاب اختصاص می داد و بعد از شهادتش اتاقی از دارو و کتاب های مفید باقی گذاشت. هیچ گاه دوست نداشت که از کارهای مؤثر خود در سپاه و بهداری سپاه و یا از مبارزه و دستگیری منافقین که یکی از کارهای همیشگی او بود برای کسی بگوید و بدین وسیله فخر بفروشد. او به امام امت و شهید بهشتی عشق زیادی داشت و یکی از کارهای مهم او رفتن به نماز جمعه و تشویق دیگران به رفتن به نماز جمعه بود. او که از ابتدا راه خود را انتخاب کرده بود و همیشه در خط امام و مقلد امام بود بعد از مدتی برای جنگ به جبهه رفت، چندین مرتبه به جبهه رفته بود و بار آخری که می خواست به جبهه برود مسئولین بهداری سپاه که به وجود او در بهداری احتیاج مبرمی داشتند مانع گشتند و از او خواستند که در همان جا به کارش ادامه دهد ولی او که از طرفی احساس مسئولیت می کرد و از طرف دیگر عشق به الله و فکر رسیدن به او و وجودش را به آتش کشیده بود قبول نکرد و بالاخره از طریق بسیج عمومی بعداً رهسپار جبهه گشت. در تمام نبردها شرکت داشت و در فتح خونین شهر نیز حضور داشت ولی یک روز بعد از فتح خونین شهر او که همراه برادران دیگر به کمک همرزمان مجروح خود می رفت ماشین شان مورد اصابت خمپاره ی دشمن جنایت کار قرار گرفت و علی را به آرزوی دیرینه ی خودش که دیدار معشوق بود رساند.