مصطفی اسماعیلی

وصیت نامه شهید مصطفی اسماعیلی

مصطفی اسماعیلی مقطع تحصیلی : کارشناسی رشته تحصیلی : معارف اسلامی و تبلیغ مکان تولد : خمین (مرکزی) تاریخ تولد : 1346 تاریخ شهادت : 1366/01/18 مکان شهادت : شلمچه عملیات : کربلای 8 زندگی نامه خاطرات وصیت نامه آثار نامه اسناد شهید عکس صوت و فیلم وصیت نامه شهید مصطفی اسماعیلی مِنَ المُؤمِنینَ رِجالٌ صَدَقوا ما عاهَدُوا اللَّهَ عَلَیهِ فَمِنهُم مَن قَضى نَحبَهُ وَمِنهُم مَن یَنتَظِرُ وَما بَدَّلوا تَبدیلًا اشهد ان لا اله الا الله و اشهد ان محمدا رسول الله و اشهد ان علیا حجه الله بارخدایا شهادت مى دهم که تو یکتایى و بى همتا، تو خالقى، تو قادرى، تو حى و قیومى، تو الله واحدى، تو الله الصمدى، تو لم یلد و لم یولدى، تو لم یک له کفرا احدى. بار خدایا با مخلوق ضعیف خود رحم کن، به این عبد روسیاه رحم کن، نکند با عدالتت با او رفتار کنى، بارخدایا خجل زده و شرمگینم، از اینکه با کوله بارى از گناه و معصیت به پیش تو مى آیم، یک عمر در غفلت و خواب بسر بردم و نپنداشتم که تو نظاره گر اعمال منى. تو جز نافرمانى چیز دیگرى از من ندیدى. بارخدایا تو چه نعمت هایى را که به من دادى و من لیاقت و شایستگى آن ها را نداشتم. از میان ادیان کامل ترین دنى را براى من قرار دادى، یعنى اسلام و از میان فرق اسلام شیعه را و از میان فرق شیعه، شیعه دوازده امامى را و از میان فرق شیعه دوازده امامى خط ولایت و خط اصیل اسلام و خط امام و از میان زمان ها، زمان انقلاب اسلامى ایران را و در این زمان بهترین سخن را انتخاب کردى. یعنى جوانى را و از میان رهبرهاى دنیا بهترین رهبر را به من عطا کردى از انبیاء رسول الله و از سلاله حسن(ع) یعنى امام امت مدظله العالى، و از میان مرگ ها بهترین مرگ را یعنى کشته شدن در راهت را انتخاب کردى، خدایا بار پروردگارا این قطره اى از اقیانوس بیکران نعمت هایى است که تو به من مرحمت فرمودى که فکر قدرت تصور آن ها را در ذهن ندارد و قلم هم قدرت نوشتن آنرا. اما من با این همه نعمت چه کرده ام. آیا در آن جهتش که باید استفاده کنم استفاده کرده ام؟ نه نه هرگز. خدایا چه کنم آیا مرا با این حال قبول میکنى. یا نه؟ اگر قبولم کنى شرمنده و سرافکنده ام، با چه رویى می توانم به جنه تو داخل شوم زیرا جنه تو بالاتر از آن است که شخص گناهکار همچو من وارد آن شود و اما اگر قبولم نکنى کجا بروم؟ اما وقتى بیاد سخن امام چهارم (علیه السلام) مى افتم مقدارى آرامش خاطر برایم حاصل میشود. مولاى اِذَا رَأیتُ مَولای ذُنُوبِی فَزِعتُ، وَ اِذَا رَأیتُ کَرَمَکَ طَمِعتُ. هر گاه به خطاى خودم متوجه مى شوم ترس و هراس مرا میگیرد و چون به کرم وجود تو نظر مى افکنم امیدوارى پیدا میکنم. پیام این حقیر به شما ملت همیشه در صحنه و شهیدپرور این است که امام امت را تنها نگذارید و حضورتان را در جبهه هاى حق بر علیه باطل افزایش دهید و مبادا خداى نکرده شهید دادن، مفقود الاثر دادن، اسیر دادن و ... در روحیه شکست ناپذیر و فولادین شما امت حزب الله خللى وارد کند. زیرا پیروزى بدست نمى آید. مگر با واقع شدن این امور. سعى کنید با هم بیشتر یکدل و یک زبان باشید و وحدت همیشگى خود را که امام امت و سایر مسئولین عزیز روى آن زیاد تکیه مى کنند حفظ نمائید زیرا که انسان واقعى در این زمان آزموده میشود. باید این را بدانیم که وظیفه حساس و خطیرى به گردن ماست. هرکسى در هر پست و مقامى است باید خود را براى خدمت به انقلاب آماده سازد و گرنه مدیون خون شهیدان است. عزیزان باید این واقعیت را به جهانیان بفهمانیم که ما برنده جنگ هستیم، حتى اگر همگى در این نبرد مقدس فدا شویم. اما اى منافقان که کارى جز جوسازى و نق زدن ندارید، آیا زمان آن نشده که به خود آئید و عظمت اسلام و انقلاب شکوهمند اسلامى را که به خوبى به قدرت آن آگاهى پیدا کرده اید را پذیرفته و دست از این نق زدن ها و توطئه ها بر علیه اهداف عالیه اسلام بردارید. اى کوردلان تا چه زمانى میخواهید در لنجزار و دوروئى غوطه ور باشید و به اسم اسلام به این آئین الهى ضربه وارد سازید. شما که وقتى صحبت از رفتن به جبهه می شود می گوئید اى کاش در کربلا بودیم و فلان کارها را میکردیم آیا این زمان با زمان حسین بن على (ع) فرقى دارد؟ آیا نشنیدها ید که کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا مسلما که چرا نه یکبار بلکه هزاران بار شنیده اید ولى گوش هاى شما کر و چشمانتان نیز کور است. اما سخن بنده حقیر با برادران عزیز دانشجوى دانشگاه امام صادق (ع) این است که فراگرفتن علم را فقط وسیله اى براى خدمت به اسلام و مسلمین بیاموزند و مبادا براى اخذ مدرک درس بخوانند زیرا اگر چنین باشد به موفقیت کامل نخواهند رسید. از همه اساتید و دانشجویان عزیز طلب عفو مى نمایم و موفقیت روز افزون همگى آن ها را در جهت خدمت به قرآن و اسلام خواستارم. سلام و درود بیکران بر شما خانواده ام باد، اى پدر گرامى و ارجمندم، اى مادر عزیز و بزرگوارم به خوبى می دانم که شما زحمات فراوانى را براى فرزند خود متحمل شدید و با معضلات و مشاکل گوناگون در این راه مواجه شدید، دست هاى شما در راه رشد و نمو بنده حقیر پینه بست، شما عرق ها ریخته اید و رزق حلال براى ما بدست آوردید که وجود ما با نانى حلال رشد کند. اى کاش می توانستم جبران خدمات شما را بکنم. اما وقت آن رسیده که خدا نعمت خودش را که به شما عطا فرمود از شما بگیرد و لذا نباید ناراحت باشید. چرا که همه باید روزى از این دنیاى فانى بسوى عالم باقى سفر و کوچ نمائیم و این آیه قرآن است که درباره مرگ میفرماید: انا لله و انا الیه راجعون حال شما نیز بعد از شنیدن خبر من بگوئید همه از خدائیم و بسوى او برمیگردیم. از همه برادران و خواهرانم و عموى بزرگوار و عمه ها و خاله ها و دائى ها و خانواده محترم همه آن‌ها از کوچک تا بزرگ و خلاصه از همه بستگان و آشنایان و دوستان و هر کس به نحوى بر بنده حقیر حقى دارند عاجزانه طلب حلالیت مى نمایم و امیدوارم که از ته دل از این حقیر راضى شوند و اشتباهات و خطاهاى این حقیر را به بزرگوارى خودشان ببخشند تا ان شاءالله در آن دنیا دچار اشکالى نگردیم. از خدا صبر و استقامت براى خانواده خود و خوشان خواستارم و امیدوارم که مبادا با جمله اى و عملى موجب خشم و غضب و لرزیدن تن مرا در قبر خواهم نمائید. نمی گویم گریه نکنید بلکه هر گاه گریه می خواهید بکنید براى حضرت اباعبدالله (ع) گریه کنید. براى من قرآن زیاد بخوانید مخصوصا شب هاى جمعه. ضمنا وسایلى که متعلق به حقیر است و در اثر زحمات پدر و مادر عزیزم بدست آمده را خودتان هر طور صلاح مبینید در راه اسلام و احیاى آن مصرف نمائید و اگر دینى به گردن من است که فراموش شده مرا پرداخت نمائید. همه شما را به خداوند بزرگ و قادر و متعال میسپارم و از همه شما عاجزانه میخواهم که لحظه اى از خدا غافل نشوید و از خط امام که همان خط اسلام اصیل است فاصله نگیرید که اگر اینکار را بکنید مدیون خون شهداء خواهید بود و در روز قیامت هم باید جوابگوى آن ها باشید. والسلام علیکم و رحمه ا... و برکاته- به امید دیدار در روز جزا نام نام خانوادگی نشانی پست الکترونیکی متن